Człowiek to istota ze wszech miar dziwaczna. Ta jego cała natura to dosłowne pomieszanie z poplątaniem. Banał? A pewnie – ale niech ktoś to spróbuje ogarnąć.
O, weźmy takie coś, jak nieuchronnie następujące i niezależne od ludzi pory roku. Jak jest lato, to człowiek narzeka, że za gorąco, że niedobrze, że wytrzymać nie idzie. Zima – też źle. Zimno, szaro i buro; po szesnastej zapadają ciemności. Jesień i wiosna? No, tutaj znów za duże wahania pogodowe, raz ciepło, raz zimno; w zasadzie to najgorsze z możliwych momentów. I nie ma takiej opcji, by narzekających zadowolić, by jakiś kompromis osiągnąć. No tak to już jest. Pewnie jakieś opracowanie by się przydało, by sprawę zbadać dokładnie i gruntownie zanalizować. To by chyba musiała być jakaś dysertacja na pograniczu psychologii i socjologii. A i tak nie ma gwarancji, że problem udałoby się rozwiązać, czy choćby solidnie zdiagnozować. Chyba tylko studenci – ale też przecież nie wszyscy – są w miarę na te narzekania odporni. Wszak wyjazdy studenckie, imprezy i szukanie sposobów na ucieczkę od nauki można realizować o każdej porze roku.
No related posts.